Al redelijk vroeg wakker met dat bekende exposure-gevoel.
Of eigenlijk: kwetsbaarheidskater.
Omdat ik gisteren twee mails heb verstuurd. En natuurlijk ook dingen had gepubliceerd op mijn blogs en zo.
Dat is echt een intens gevoel.
Niet prettig.
Alsof mijn systeem wakker wordt en denkt: wat heb jij nou weer gedaan?
Alsof alles wat ik gisteren nog moedig, logisch of gewoon nodig vond, vandaag ineens veel te zichtbaar voelt. Te open. Te veel buiten mezelf gelegd.
Maar gelukkig weet ik nu dat dit ook een teken van groei is.
Ik ben uit mijn comfortzone.
En dus goed bezig.
Dat betekent niet dat het fijn voelt. Het voelt helemaal niet fijn. Het voelt scherp en ongemakkelijk, alsof ik mezelf ergens heb neergezet waar ik nog niet helemaal durf te staan.
Maar misschien hoort dat erbij.
Bij mails versturen.
Bij zichtbaar worden.
Bij dingen publiceren.
Bij iets van mezelf de wereld in sturen voordat het veilig voelt.
Vroeger had ik dit misschien vooral gezien als bewijs dat ik iets verkeerd had gedaan.
Nu probeer ik het anders te zien.
Als groeipijn.
Als het na-effect van iets dappers.
Als mijn systeem dat nog even moet bijkomen van het feit dat ik mezelf niet heb verstopt.
Niet prettig dus.
Maar wel reden om trots te zijn.
