Geen label dat echt past
Wat als je last hebt van psychische problemen, maar niet echt een diagnose hebt?
Dat is ook wat mij overkwam.
Je krijgt op een gegeven moment wel ergens een DSM-labeltje. Iets met angst, of met depressie, of met dissociatie. Maar niet een echt duidelijk label waarvan je denkt: hé, ja, dat klopt. Dat is iets wat bij mij past.
Omdat ik al langere tijd problemen heb, is daar natuurlijk wel naar gekeken. Neurodiversiteit, persoonlijkheidsproblemen en dergelijke. Ze kijken natuurlijk wel of ze je ergens in een hokje kunnen stoppen. Niet eens per se op een vervelende manier, maar gewoon omdat dat nu eenmaal is hoe het systeem werkt.
Alleen bleek het bij mij toch niet helemaal te kloppen.
En hoewel ik het aan de ene kant fijn vind dat ik niet helemaal in zo’n label pas — want ik ben ook helemaal niet zo van de labels — voelt het aan de andere kant toch ook gek. Een beetje invaliderend.
Jezelf serieus nemen zonder diagnose
Als ik een slechte week heb en daardoor niet op werk kan verschijnen, of afspraken moet afzeggen, dan voel ik me daar nog steeds best schuldig over. Dan kan ik niet zeggen: ja, maar dat was mijn aandoening.
Terwijl ik soms wel weet dat het wel zo is.
Of nou ja, “mijn aandoening”. Trauma telt natuurlijk mee. En ook als je het geen trauma noemt: herstel van moeilijke gebeurtenissen is gewoon echt. Strugglen met het leven is echt. Hooggevoeligheid is echt. Dingen diep ervaren is echt.
Ook als daar niet echt een label bij past.
Ook als het niet valt onder autisme of ADHD. Ook als jij gewoon je authentieke zelf bent op je eigen manier, en daar soms wat meer tijd en ruimte voor nodig hebt.
Dan is dat ook echt.
Dan telt dat ook echt.
En dat mag er zijn.
Ik merk dat ik het nu makkelijk kan verwoorden als ik aan anderen denk. Dan geef ik advies. Dan zeg ik al snel: wees jezelf, neem daar ruimte voor, neem jezelf serieus.
Maar in het echt is dat toch echt moeilijk.
En als je dan ook nog geen duidelijk label hebt, maakt dat het soms nog lastiger om jezelf serieus te nemen. En misschien ook om gelijkgestemden te vinden.
Ergens tussen de labels in
Want ik denk dat er best veel mensen zijn die strugglen met dingen als trauma en hooggevoeligheid, zonder dat dit echt officieel zo is vastgelegd. Bovendien kunnen zulke dingen natuurlijk ook tijdelijk zijn. Mensen zijn veranderlijk. Je bent niet per se de rest van je leven hetzelfde.
En ik wil me ook helemaal niet identificeren met een bepaald label.
Ik zie veel anderen die dat wel doen. Dat is ook echt populair. En ik vind dat iedereen dat lekker voor zichzelf moet uitmaken. Het kan natuurlijk ook fijn zijn om een paar zoektermen te hebben als je gelijkgestemden zoekt.
Maar voor mij is er dus niet eentje die echt blijft hangen.
Nou ja, complex trauma blijft wel een beetje hangen. Ik heb zowel uit mijn jeugd als uit mijn latere leven echt ingrijpende dingen meegemaakt. Dus ja, dat sowieso. En hoeveel dingen daar dan weer uit voortvloeien, samen met gewoon ook een gevoelig zenuwstelsel… die dingen bij elkaar kunnen het leven best zwaar maken.
Maar dat gevoelige zenuwstelsel maakt het leven trouwens ook heel mooi hoor.
Dat is ook juist iets heel moois.
Meer ruimte voor wie niet zomaar meekomt
Alleen zou ik willen dat er wat meer begrip en tolerantie was onder mensen onderling. Voor mensen die gewoon even niet mee kunnen komen. Die het tempo niet bijhouden. Die hun zenuwstelsel gewoon echt wat meer rust moeten geven. Die soms een week thuis moeten blijven. Die dingen op hun eigen manier moeten aanpakken, omdat het gewoon niet lukt om ze in een keurslijf te proppen.
Dat kan gewoon niet iedereen.
Sommige mensen kunnen dat wel. Die kunnen zich voegen naar het ritme, de verwachtingen, het systeem. En dat is prima. Maar niet iedereen kan dat.
En ik zou willen dat daar meer ruimte voor was.
Radicaal accepteren wie je bent
Wat ik zelf kan doen om daaraan bij te dragen, is eigenlijk mezelf radicaler accepteren voor wie ik ben.
Daarvoor sta ik nogal aan het begin, geloof ik.
Mijn behoefte is toch om de ruimte te nemen die ik nodig heb. Voor mijn herstel. Maar ook gewoon om mezelf te zijn.
En ik hoop dat ik daar misschien iemand mee kan inspireren. Of misschien iemand een klein beetje herkenning kan geven, waardoor die zich beter voelt. Of ’s nachts misschien iets beter slaapt.
Dat zou ik echt heel fijn vinden.
Ik hoop ook dat ik niet één label hoef te zijn.
Geen label, wel herkenning
Er zijn talloze dingen op het gebied van mental health waar ik me in herken. Dingen die ik soms ook slecht herken in de meeste mensen. Inmiddels heb ik zoveel meegemaakt dat ik over echt veel dingen kan meepraten. Omdat ik ook echt veel levenservaring heb. En veel geleden heb, de afgelopen jaren.
Dus dat kan allemaal prima zonder diagnose.
Het is alleen net alsof ik nu zelf degene moet zijn die mezelf die erkenning geeft.
Ik moet zorgen dat ik mezelf serieus genoeg neem om genoeg ruimte te maken voor mezelf. Ook bij anderen.
En hoe ik nu gelijkgestemden moet vinden, weet ik niet precies. Ik heb niet zo’n makkelijke diagnose waarmee ik naar bijeenkomsten kan gaan en daar meteen een hele groep gelijkgestemden vind.
Dus misschien hoop ik dat gelijkgestemden mij zullen vinden via mijn blogs.
Mensen die ook ergens tussen de labels in vallen.
Mensen die ook niet precies weten hoe ze moeten uitleggen waarom het leven soms zo zwaar voelt.
Mensen die geen duidelijke diagnose hebben, maar wel weten dat er iets echt is.
Misschien is dat ook genoeg. Geen label.
Maar wel herkenning.
