Geen Simon aan me geplakt
Deze open middag gaf me een fijne boost.
Heerlijk om zo licht naar huis te lopen. Geen Simon aan me geplakt. Geen extra zwaarte naast me. Geen subtiele verwachting waar ik me toe moest verhouden.
Gewoon ik.
Mensen gesproken. Ontspannen genetwerkt. Even deel zijn van iets zonder dat het meteen zwaar werd.
Tijdens de openingsspeech werd ik genoemd, want ik had natuurlijk meegeholpen aan het programma.
Dat voelde goed.
Niet groots. Niet overdreven. Gewoon: ik was ergens onderdeel van. Ik had iets bijgedragen. Mensen zagen dat.
Klaar voor een volgende stap
Ik had een zijden, okergele bloes aan op mijn favoriete broek
Ik voelde me elegant.
Iemand zei ook zoiets. Dat ik er mooi uitzag, of elegant, of in elk geval iets in die richting. En dat kwam binnen op een fijne manier.
Niet als bevestiging waar ik me aan vast moest klampen.
Meer alsof het samenviel met wat ik zelf ook al voelde.
Ik voelde me als iemand die klaar is voor een volgende stap.
Ruimte in mijn hoofd
En het idee over bijzondere ervaringen spookte nog steeds door mijn hoofd.
Niet als iets wat meteen uitgewerkt moest worden. Niet als plan dat vandaag nog vorm moest krijgen. Maar als iets dat zachtjes bleef meebewegen.
Een richting. Een mogelijkheid.
Iets wat weer van mij was.
Ik had ook de volgende meeting van een gezamenlijk project gepland.
Weer iets wat ik van mijn to-dolijstje kon strepen.
Dat voelde goed.
Alsof ik weer een beetje grip kreeg op mijn eigen beweging. Niet door mezelf vooruit te duwen, maar doordat er vanzelf weer iets begon te lopen.
Zonder extra gewicht
Misschien was dat nog wel het fijnste.
Niet alleen dat de middag leuk was.
Maar dat ik mezelf kon voelen zonder dat Simon voortdurend in mijn systeem hing.
Geen rekening houden met zijn behoefte aan aandacht. Geen wandelingen die ineens verplicht voelen. Geen knuffels die ik niet meer wil maar waar ik toch in meebeweeg. Geen gevoel dat ik zijn anker moet zijn of dat hij zichzelf tot mijn anker heeft benoemd.
Gewoon mensen ontmoeten.
Even praten. Weer weggaan. Licht blijven.
Ik voel me sterk
Het is vreemd hoe groot het verschil kan zijn.
Met iemand aan je vast kan zelfs iets leuks zwaar worden.
Zonder dat gewicht kan dezelfde wereld ineens weer open voelen.
Ik liep daar weg en voelde me niet leeggezogen, niet verplicht, niet gevangen in een patroon.
Ik voelde me elegant.
Ik voelde me helder.
Ik voelde me sterk.
