De actieve en de overbelaste: beide versies van jou zijn echt
Griezelig hoe iemand haar eigen ambitie en behoefte aan verbinding kan afdoen als “maskeren”.
Alsof de versie van jezelf die sociaal is, gedreven is, plannen maakt, iets wil betekenen, eigenlijk niet echt zou zijn.
Maar misschien is dat gewoon een andere staat van jezelf.
Meer gedreven. Meer naar buiten gericht. Net zo authentiek.
Die drives zijn niet het masker.
Die zijn echt.
Het maskeren zit misschien eerder in het onderdrukken van je behoefte aan extra support. Hoewel je daar op dat moment misschien ook oprecht geen behoefte aan hebt. Misschien zit je systeem dan gewoon zo in elkaar dat het soms pas op de noodrem trapt als je het gas te diep intrapt.
De aan-stand en de uit-stand
Ik zie mogelijk overlap met een systeem dat geneigd is te wisselen tussen “alles geven” in de aan-stand en terugtrekking in de uit-stand.
Niet per se extreem. Niet per se uitgesproken. Meer gericht op uitputting dan op depressie.
Maar toch: een systeem dat veel kan, veel wil, veel voelt, veel aangaat — en daarna soms ineens niet meer verder kan.
Ik denk dat dit in principe iets heel menselijks is.
Zoals alles in extreme vormen pathologisch kan worden, maar de basis ervan is menselijk.
Je kunt vol aanstaan. Je kunt te ver gaan. Je kunt crashen. Je kunt rust nodig hebben. Je kunt tijdelijk veel minder kunnen dan je daarvoor kon.
Dat betekent niet meteen dat de actieve versie van jou nep was.
Je sociale zelf is niet nep
Door te zeggen “maskeren” klinkt het alsof je die dingen alleen maar deed om anderen te pleasen.
Terwijl het duidelijk ook kan gaan om authentieke drives.
Je intrinsieke motivatie tot verbinding.
Je ambitie.
Je levenslust.
Je behoefte om mee te doen, iets op te bouwen, ergens bij te horen, iets te maken, iets te betekenen.
Natuurlijk kan daar aanpassing doorheen lopen. Natuurlijk kan je jezelf overvraagd hebben. Natuurlijk kan je over je grenzen zijn gegaan.
Maar dat maakt niet alles wat daar zat onecht.
Je sociale zelf is niet nep.
Ze is geen masker.
Ze is een authentiek stukje van jouzelf.
Je teruggetrokken versie is ook niet minder
Tegelijkertijd wil ik de teruggetrokken versie ook niet afwijzen.
Die is ook echt.
De versie die moe is. Overprikkeld. Leeg. Teruggetrokken. Niet beschikbaar. Niet sociaal. Niet ambitieus. Niet in staat om alle lijntjes vast te houden.
Ook die versie verdient ruimte.
Misschien heb je soms extra ondersteuning nodig. Misschien moet je soms rustiger aan doen. Misschien past een gelijkmatiger leven beter. Misschien mag je accepteren dat je systeem soms tijd nodig heeft om bij te komen.
Daar sta ik helemaal achter.
Ik ben er 100% voorstander van dat we mensen hiervoor meer ruimte geven.
Meer dan we nu doen.
Maar ik vind het griezelig worden als mensen hun hele identiteit gaan ophangen aan die teruggetrokken, niet-verbonden versie van zichzelf.
En de andere versie — met daarin oprechte drives en levenslust — compleet afwijzen.
Omdat ze bang zijn weer burn-out te raken.
Omdat ze het “masker” noemen.
Houd op met jezelf naar beneden halen
Je ingetogen versie is geen loser.
Je actieve versie is geen masker.
Houd alsjeblieft op om ze zo naar beneden te halen.
Beide mogen er zijn.
Misschien is het punt niet dat je moet kiezen welke versie echt is.
Misschien is het punt dat je leert herkennen wanneer je in welke staat zit. Wanneer je gas geeft. Wanneer je steun nodig hebt. Wanneer je rust nodig hebt. Wanneer je jezelf forceert. En wanneer je juist iets afwijst wat eigenlijk ook van jou is.
Ik ben voor acceptatie van alle delen van jezelf.
Ook van het feit dat je soms in een andere gemoedstoestand terecht kunt komen.
Hoe lastig en pijnlijk dat soms ook is.
Want misschien ben je niet nep als je actief bent.
Misschien ben je niet mislukt als je instort.
Misschien ben je gewoon een mens met meerdere standen.
En misschien verdienen ze allemaal een plek.
