Soms kijk ik alweer over mijn eigen stappen heen.
Alsof het vanzelfsprekend is dat ik mijn ideeën opschrijf. Dat ik theorieën uitschrijf. Dat ik mijn werk aan anderen laat lezen. Dat ik een website heb. Dat ik dingen durf te delen die eerst alleen in mijn hoofd bestonden.
Maar zo vanzelfsprekend was dat helemaal niet.
Ik herinner me nog dat ik met iemand in het gras zat en iets wilde vertellen over mijn theorie. Alleen al dat: iets vertellen. Hardop. Aan één persoon.
Het voelde enorm spannend.
Laat staan dat ik het echt zou uitwerken. Laat staan dat ik het op een website zou zetten. Laat staan dat ik het zou presenteren aan anderen.
Ik weet ook nog dat ik ooit tegen Bram vertelde dat ik een theorie wilde maken, maar er meteen achteraan dacht: nee, toch niet echt. Dit klinkt veel groter dan het is. Ik houd hem voor de gek.
En de eerste keer dat ik mijn model echt deelde — wat vond ik dat spannend. Daar had ik een tijd naartoe geleefd. Alsof ik niet zomaar een tekst liet zien, maar een stukje van mijn binnenwereld op tafel legde.
De eerste keer dat iemand iets van mij las.
De eerste keer dat iemand het begreep.
De eerste keer dat ik merkte: dit bestaat niet alleen in mij.
Dat waren belangrijke momenten.
Grote stappen in mijn herstel.
En het is zonde als ik daar zomaar overheen kijk, alleen omdat ze inmiddels normaal beginnen te voelen.
Misschien is dat ook een teken van groei: dat wat eerst doodeng was, nu onderdeel wordt van je gewone leven. Maar juist daarom wil ik mezelf eraan herinneren.
Wat nu gewoon lijkt, was ooit een grens.
En elke keer dat ik die grens een stukje opschoof, kwam ik dichter bij mezelf.
