Bleh, mijn angst is weer hoger en mijn drive om te schrijven lager. Gelukkig weet ik dat dit tijdelijk is, dat mijn motivatie weer zal gaan groeien.
Hmm, blijft een stom idee dat ik er nu echt niets aan kan doen. Vaak heb ik toch het idee dat ik het eigenlijk zou kunnen als ik mijn zelfdiscipline wat zou opvoeren. Er niets aan kunnen doen, ergens is dat ook een bevrijding.
Maar toch… maakt mij dat dan een slachtoffer? Daar heb ik helemaal geen zin in.
Ik ben weer bang dat ik het helemaal verloren heb. Mijn drive. Mijn ambitie. Mijn lef.
Hoe had ik ooit durven denken dat ik iets zou kunnen betekenen? Dat ik carrière zou kunnen maken? Een idee neerzetten? Dat ik echt vooruitgang zou maken?
Mooie dromen, dat waren het. Maar uiteindelijk zit ik nog steeds op dezelfde plek van waardeloosheid, en houd ik mezelf gewoon voor de gek.
Waarom ik niets zou kunnen bereiken? Goeie vraag. Wat wijst erop dat ik er niet naar op weg ben om toch iets te bereiken? Hoezo is wat ik nu doe nog niet van betekenis?
Alleen al het feit dat ik me niet aan de kant laat schoppen door deze terreur. Dat ik vasthoud aan mijn pad. Mijn ideeën opschrijven, uitwerken. Delen met de wereld.
Het belangrijkste verschil met eerder is dat ik nu weet dat deze bui overgaat. Inmiddels heb ik dat zo vaak ervaren. En ook zo vaak gemerkt hoe mijn drive daarna weer terugkomt. Dat de betekenis er nog is. Dat mijn nieuw verworven zelfvertrouwen nog steeds staat.
Ergens baal ik nog steeds dat het leven niet iets meer maakbaar is. Dat ik mezelf niet zomaar kan kneden tot wat ik wil. Terwijl de huidige maatschappij toch echt dat beeld schetst.
Misschien is het goed om een lijst te maken met dingen die ik kan doen op momenten als dit. Voor als ik me minder fit voel. Voor als ik even geen toegang heb tot mijn visie.
