Sinds de sessie waarin het trauma opkwam, voel ik me anders. Nog steeds mijzelf, maar duidelijk een andere versie van mezelf. Een versie die ik al lang niet meer had ontmoet.
Deze staat van zijn
Dit is ook oké.
Deze staat van zijn.
Maar toch mis ik de Zara die ik was voor deze week. Die gedreven Zara met haar ambitie en haar eindeloze inspiratie om te schrijven.
Die zo veel socialer was dan ze dacht.
Pff. Ik krijg stress van alle berichtjes van haar contacten en zo.
Ze was net zo goed bezig. Ik voel me schuldig dat ik dit niet kan voortzetten.
Hoewel ik ook creativiteit bezit, heb ik een andere drive.
Die bovendien nog op gang moet komen.
Een andere drive
Ik voel me anders.
Weer de Zara van twee jaar geleden die graag schildert. Die bijzondere dingen waarneemt, maar soms de rust mist in haar waarneming.
De Zara die houdt van kleur en er zo enorm in op kan gaan dat de wereld lijkt te veranderen.
Ik heb opeens fascinatie voor bijzondere ervaringen.
Ik voel een soort melancholie.
Maar ook nog de intense vermoeidheid die zich heeft vastgezet in mijn lichaam. Mijn benen zwaar maakt en mijn hoofd wattig.
Al gaat dat laatste al beter.
De kleuren
Deze kleuren, ze zijn gewoon zo mooi.
Lilac, violet en zwart.
De verf op het palet ziet er al uit als een kunstwerk.
Ik mag hier misschien geen talent voor hebben. Ik geniet er wel intens van.
Nu meer dan in het atelier. Dit voelt toch knusser.
Het begon na het telefoongesprek. Nog voor hij had opgehangen keek ik naar de schilderijtjes op mijn bureau en zag dat er iets was veranderd.
De kleuren stralen.
Ze raken iets in mij.
Ik voelde inspiratie opkomen om weer te gaan schilderen.
En ik kan mijn inspiratie niet verplaatsen naar iets anders. Hoe graag ik dat soms ook zou willen.
Misschien krijg ik nu eindelijk een kans
Mijn innerlijke criticus had het nooit zo op mij.
Die labelde mij als schaamtevol. Gevaarlijk zelfs.
Misschien heb ik me daarom nooit echt lang en goed kunnen uitdrukken in deze staat.
Maar nu voelt het rustig.
Positief.
Misschien krijg ik nu eindelijk een kans.
Wat ik ermee ga doen, dat weet ik nog niet.
Maar ik ben er nu.
En daar ga ik het allerbeste van maken.
De kunst van het schilderen
De kunst van het schilderen is om het tussendoor mooi te blijven vinden.
Bij je fijne gevoel te blijven.
Bij de warmte.
De diepte.
En misschien geldt dat nu ook voor deze staat van zijn.
Niet meteen terug willen naar de gedreven Zara van vorige week.
Niet meteen bewijzen dat deze Zara ook iets waard is.
Gewoon even blijven bij wat er nu is.
