Het voelt zo fijn als ik kan denken aan iemand in mijn omgeving waarmee even alles goed voelt. Niet per se perfect. Maar als er even niets is waar ik actief iets mee hoef.
De ander niet actief op afstand hoef te houden. Of juist vast te houden.
Niet hoef te schreeuwen dat ik besta.
Geen wenkbrauwen hoef te fronsen.
Niet bang hoef te zijn dat ik vergeten word of overspoeld raak.
Geen onuitgesproken misverstanden.
Gewoon, dat alles even goed is.
Dat het leuk is als we elkaar weer zien. Niet uit opluchting, maar gewoon omdat het echt leuk is. Ongedwongen.
Een plek waar veiligheid en blijheid elkaar kruisen.
