Niet de val zelf
Mijn grootste trauma is niet dat Marcel van de trap viel.
Mijn grootste trauma is dat er daarna niemand echt voor me was. Dat niemand mij opving.
Dat klinkt misschien vreemd. Alsof het ene erg genoeg zou moeten zijn. Alsof het verlies zelf het hele verhaal zou moeten verklaren.
Maar zo voelde het niet.
Het ergste was niet alleen wat er gebeurde. Het ergste was dat de wereld daarna gewoon doorging. Dat ik ergens in bleef hangen waar niemand mij echt uit kwam halen. Dat ik niet werd opgevangen op het moment dat ik zelf niet meer wist hoe ik moest blijven staan.
Niet opgevangen worden
Dat is het zwarte gat van niet opgevangen worden.
Niet alleen verdriet hebben, maar ook merken dat je verdriet nergens echt heen kan. Niet alleen iets meemaken, maar daarna alleen achterblijven met de impact ervan.
Alsof er iets in je openstaat waar niemand bij komt.
En misschien is dat waarom sommige situaties later zo hard kunnen binnenkomen. Niet omdat ze objectief net zo groot zijn als wat er toen gebeurde. Maar omdat ze hetzelfde gat aanraken.
Het oude gat.
De plek waar niemand kwam.
Als iets ouds opnieuw opengaat
Ik voelde dat weer na een sessie die niet goed werd afgerond.
Voor een ander leek het misschien klein. Een gesprek dat eindigde, een therapeut die doorging met zijn dag, een moment dat niet helemaal landde.
Maar in mij ging iets veel groters open.
Het voelde alsof ik opnieuw niet werd opgevangen. Alsof ik ergens kwetsbaar was achtergelaten en de ander zich alweer had omgedraaid.
En pas toen ik dat besefte, werd ik iets kalmer.
Niet meteen goed. Niet opgelost. Maar wel iets begrijpelijker.
Soms is de wond niet het eerste moment
Soms zit het trauma niet alleen in wat er gebeurde.
Soms zit het in wat er daarna niet gebeurde.
In de handen die er niet waren.
In de stilte na de klap.
In de mensen die niet wisten hoe ze moesten blijven.
In het alleen moeten dragen van iets wat te groot was om alleen te dragen.
En misschien is dat waarom ik soms zo heftig reageer als iemand mij niet goed opvangt.
Niet omdat ik overdreven doe.
Maar omdat mijn systeem nog weet hoe het is om te vallen en daarna niemand te voelen.
