Pff… ik zie er toch wel tegenop hoor. Om op een nieuwe werkplek te vertellen dat ik niet voor 12 uur begin.
Welke verklaring geef ik dan?
Ik ben zielig en heb een onbegrepen slaapstoornis waar ik niets aan kan doen?
Oef. Toen Bram (mijn psycholoog) dit eens bevestigde, raakte me dat echt diep. Dus daar zit echt wat. Maar dat gevoel van machteloosheid en zelfs hulpeloosheid dat erbij naar boven kwam, kon ik moeilijk verdragen. Ik merkte dat ik er enorm boos van werd.
Daar zit, of zat, echt wel wat pijn.
Maar ik heb niet altijd zin om mezelf vanuit die pijn uit te leggen. Alsof mijn ritme alleen maar een probleem is, een beperking, iets waarvoor ik begrip moet vragen.
En het is ook niet het hele verhaal.
Rustig opstaan is gewoon ook fijn. Niet hoeven meedoen aan de drukte van de ochtend met haar verplichtingen. In plaats daarvan ’s nachts tijd overhouden, wanneer de rust heerst. Dat is gewoon zoveel fijner.
Dat ritme houd ik zoveel liever aan. Dat ik er blijkbaar alles voor op het spel zet. Mijn lichaam is daar heel duidelijk in.
Het is wel mijn lichaam. Het is ik.
En als het voelt alsof het geen vrije keuze van mijzelf is, dan komt dat misschien omdat ik me te veel loop aan te passen aan de maatschappij, in plaats van op te komen voor mijn eigen behoeften.
Het is een combinatie van allerlei factoren. Van kunnen en willen.
Zeggen dat ik het fijner vind om later te beginnen, en dat dit oprecht belangrijk is voor mijn gezondheid. En dat ik het anders niet lang volhoud in een job.
Ja, dat lijkt me heel oprecht en redelijk.
Volgens mij klinkt dat niet entitled.
Maar wat als ze er niet mee akkoord gaan? Of als ik scheve gezichten krijg?
Tja. Als iemand het anders ervaart, dan is dat niet aan mij.
Het zegt ook niets over mij.
